سه شنبه ٣٠ آبان ١٣٩٦
عنوان
عنوان
اخبار > کتاب «دلیل راه» نوشته دکتر احسان بابایی منتشر شد
 


درآمدی بر چرایی و چگونگی مطالعه آثار استاد مطهری
کتاب «دلیل راه» نوشته دکتر احسان بابایی منتشر شد
«دلیل راه» به چرایی و چگونگی مطالعه آثار استاد مطهری می پردازد و به صورت مختصر و جامع، نکاتی درباره ویژگیهای فکری، شخصیتی و مجموعه آثار و پیشنهاداتی برای سیر مطالعاتی آثار استاد مطهری بیان می کند

 

درآمدی بر چرایی و چگونگی مطالعه آثار استاد مطهری

کتاب «دلیل راه» نوشته دکتر احسان بابایی منتشر شد

پژوهشگاه فرهنگ و معارف اسلامی گزارش می دهد

کتاب «دلیل راه؛ درآمدی بر مطالعه آثار استاد مطهری» نوشته دکتر احسان بابایی در 48 صفحه رنگی از سوی دفتر نشر معارف منتشر کرد.

« دلیل راه» به چرایی و چگونگی مطالعه آثار استاد مطهری می پردازد و به صورت مختصر و جامع، نکاتی درباره ویژگیهای فکری، شخصیتی و مجموعه آثار و پیشنهاداتی برای سیر مطالعاتی آثار استاد مطهری بیان می کند. این کتاب برای فعالان فرهنگی و مذهبی به ویژه جوانان، دانشجویان و طلابی که علاقمندند مطالعه آثار استاد مطهری را شروع کنند بسیار مناسب است.

در بخشی از کتاب می خوانیم: «توصیه و تأکید بر مطالعه آثار استاد مطهری به معنای نفی دیگر شخصیت‌ها نیست. معتقدیم استاد مطهری و آثار او از ویژگی‌هایی برخوردار است که می‌توان با اطمینان آن را نقطه آغاز مطالعات دینی قرار داد... اینکه «چه منبعی را به عنوان مرجع فکری خود قرار دهیم؟» پاسخ اطمینان‌آوری می‌طلبد. تأیید دو شخصیت علمی برجسته روزگار ما یعنی امام خمینی(ره) و علامه طباطبایی(ره) پشتوانه محکمی برای اعتماد به اندیشه و آثار استاد مطهری محسوب می‌گردد. امام خمینی، مطهری را اینگونه معرفی می‌کند: «او با قلمى روان و فکرى توانا در تحلیل مسائل اسلامى و توضیح حقایق فلسفى با زبان مردم و بى‏قلق و اضطراب به تعلیم و تربیت جامعه پرداخت. آثار قلم و زبان او بى‏استثناء آموزنده و روانبخش است و مواعظ و نصایح او که از قلبى سرشار از ایمان و عقیدت نشأت مى‏گرفت، براى عارف و عامى سودمند و فرحزاست.» علامه طباطبایی نیز در وصف استاد می‌گوید: «مرحوم مطهری یک هوش فوق العاده ای داشت و حرف از او ضایع نمی‌شد. حرفی که می‌گفتیم، می‌گرفت و به مغزش می‌رسید. علاوه بر مسأله تقوا و انسانیت و جهات اخلاقی که انصافا داشت؛ یک هوش فراوانی هم داشت و هر چه می‌گفتم هدر نمی‌رفت؛ مطمئن بودم که هدر نمی‌رود. ـ این عبارت، عبارت خوبی نیست ـ بنده وقتی که ایشان به درسم می‌آمدند، حالت رقص پیدا می‌کردم از شوق و شعف، به جهت اینکه انسان می‌داند هر چه بگوید هدر نمی‌رود و محفوظ است.»

 


خروج